هفت اورنگ جامي

بود يکي شاه که در ملک و مال
عهد وزيري چو رسيدي به سال

دست امل از همه کوتاه کن
در صف کوته املان راه کن

جز پي آن نيست که کاري کني
در ره مقصود شکاري کني

معجر کافوري او مشک پوش
گوهر و زر زآمدنش در خروش

پنجه مرجان زده انگشت او
گوهر خود يافته در مشت او

گشته ز هر ناخن او در خضاب
بدر و هلالي ز شفق رنگ ياب

پير بناليد که اي در فروغ
مه ز تو کم بهر چه بود اين دروغ

ياد جواني و جوانان مکن
قبله جان جز در جانان مکن

باش کمان در پي طاعت وران
گوشه گزين از ره تحسين گران

بر تن خود راه رياضت گشاي
از تن خود کم کن و در جان فزاي

بر در هر پير کمربنديت
به که به سر تاج خداونديت

در قدم پير سبک سايه شو
وز گهرش گنج گرانمايه شو

آب چو ريزي به کفش در وضو
چهره اقبال دهي شست و شو

رکوه که در همرهي او بري
آب ز سرچشمه حيوان خوري

حسن که در پرده آب و گل است
تازه کن عهد قديم دل است

در دل هر سوخته جوشي که هست
بر لب هر خسته خروشي که هست

از ستم بازوي تو کرده بيم
زان زده در ساعد تو پنجه سيم

جلوه حسن تو در افزوني است
آيينه چوني و بيچوني است

صورت چوني شده از وي عيان
معني بيچون شده در وي نهان

کور چه داند که در آيينه چيست
عکس خود افکنده بر آيينه کيست

مانده دهن چون دهن جيفه باز
ناشده همچون در محنت فراز

چون به تن آزاده ز مهر است دل
سنگ سياهيست در آن تيره گل

هر که نه در آتش عشق است غرق
از دل او تا به صنوبر چه فرق

هر که به لب آب حيات آمدت
رخ ز خطش در ظلمات آمدت

يار هم آواز به هر حيله ساز
تو ز تب فرقت او در گداز