هفت اورنگ جامي

ور ز سفه داغ قصورش کشي
در درکات شر و شورش کشي

لب چو گشايي گرو هوش باش
ور نه زبان در کش و خاموش باش

طبع بطان از لب دريا گرفت
راي سفر در دلشان جا گرفت

بيش درين مرحله غافل مخسب
پاي برآر از گل و در گل مخسب

جامي اگر ديده تو روشن است
در دلت از روضه جان روزن است

بر لبت اين لاف که چون ني نيم
در دلت انديشه که جز کي کيم

کعبه روي از سر وجد عظيم
در صف پيران حرم شد مقيم

آمدي از هستي خود گشته صاف
رقص کنان گرد حرم در طواف

در دل من وجد الهي نماند
جنبش من جز به ملاهي نماند

بر تو چو نگشاد ز مفتاح راه
دولت فتح از در فتاح خواه

عالمي از چاه جهالت برون
در رهي افتاد به چاهي درون

هيچ مدد دست ندادش به راه
ماند در آن راه چو يوسف به چاه

سايه صفت در تگ چاه آرميد
سايه شخصي به سر چاه ديد

گفت که شاگرد کمين توام
در ره دين خاک نشين توام

گفت که حاشا که ازين چاه پست
در زنم امروز به دست تو دست

در تک اين چاه نشينم اسير
تا شودم بي غرضي دستگير

شعله به جان در زده آن آتشت
ليک ز بس بيخودي آيد خوشت

تو چو شباني و رعيت همه
در کنف رحمت تو چون رمه

بره و گرگند به هم گشته رام
آهو و شيرند به هم در خرام

تو به سه انگشت شده خامه زن
خلق ده انگشت ز تو در دهن

خرمن دهقان که به خون جگر
کشته وي آمده در ده به بر

شد ز براتت همه صرف زکات
در کف قبض است هنوز از برات

کاسب بيچاره که در شهر و کوي
ز آبله دست کند آبروي

زيور طفلانت ز طبع لئيم
هست زر سايل و در يتيم

شه ز تو بدنام و رعيت خراب
ملک ز غوغاي تو در اضطراب