هفت اورنگ جامي

جامي از آلايش تن پاک شو
در قدم پاکروان خاک شو

حرص و شره دوزخ پر آتش است
مهر زدن بر در دوزخ خوش است

لب چو ببندي ز طعام و شراب
در حرم مات شود فتح باب

در دل و جان تخم دگر کاشتند
لاجرم آن را به تو بگذاشتند

اين همه بيننده ز نزديک و دور
کس ننهد آينه در پيش کور

بستگي چشمم از اوصاف تو
بر تو گشاده ست در لاف تو

بر بصر اهل نظر جلوه ده
در نظر بي بصرانش منه

ور نه ز همت در انصاف زن
خط خطا بر ورق لاف زن

عقده ز هميان درم برگرفت
جلوه به ميدان کرم در گرفت

هر چه دهي از سر انصاف ده
قفل عدم بر در اسراف نه

تا چه بريزد صدفت زير خاک
بهره ور آيد ز تو آن در پاک

گر نبود راحله باد پاي
راحله از پاي کن و در ره آي

باد مخالف زده در ديده ريگ
پاي فرو رفته به تفسيده ريگ

رو به حرم کن که در آن خوش حريم
هست سيه پوش نگاري مقيم

تا شکني شيشه ناموس و ننگ
کرده نهان در ته دامانت سنگ

تا نشود در عرفاتت وقوف
کي شود از راه نجاتت وقوف

روزي از آنجا که دلي داشت تنگ
زد به در کعبه سر خود به سنگ

ره به سوي خانه خود دادمت
بر در هر کس نفرستادمت

يارب از آنجا که کرم آن توست
چشم همه بر در احسان توست

غنچه وش از همنفسان لب ببند
خيره چو گل در رخ هر کس مخند

در کنف پرتو خور کم نشين
تا نشود سايه تو را همنشين

آينه را در نظر خود منه
تا نشود عکس تو را جلوه ده

هر چه درين دايره بيرون توست
گام سعايت زده در خون توست

در دلت از غيب گلي چون گشاد
از دم ناخوش مده آن را به باد

کرده زبان تيغ پي يک سخن
چند شوي پرده در وصف شکن