هفت اورنگ جامي

حسن نه آنست که ماند نهان
گر چه بود پرده جهان در جهان

حسن که در پرده مستوري است
زخم هوس خورده منظوري است

بر سر هر گنج طلسم دگر
نقد در او گوهر اسم دگر

هر چه عيان داشت بر او خرج کرد
هر چه نهان خواست در او درج کرد

بلکه نبود از دل ظلمت زداي
شاهد و مشهود در او جز خداي

پشت وفا بر گهر او مکن
دست جفا در کمر او مکن

دلق صفا در بر و زير بغل
کرده نهان دفتر زرق و حيل

بود در آن غمکده يک دوستش
پر شده مغز وفا پوستش

در طلبم رنج سفر برده اي
زين سفرم تحفه چه آورده اي

اي که در دولت دين کم زني
چند دم از نسبت آدم زني

آدمي آنست که ديني در اوست
محو گمان کرده يقيني دراوست

گر بود اين پيکر گل آدمي
زو در و ديوار ندارد کمي

بلکه فزون باشد ازو در نمود
مهره ديوار به سلک وجود

چرخ که آمد به تو مقراض ده
اطلس او در دم مقراض نه

شير دلي روي در آن بيشه کن
همدمي شيردلان پيشه کن

دست در آن زن که ازو شد به پاي
قامت قدرت به فلک فرق ساي

گفت فضولي که نه در بندگي
کش پي آن داد خدا زندگي

ساعتي از عمر به پايان برد
گر چه در آن ملک سليمان برد

ليک تو از کاهلي و جاهلي
همچو خران مانده در آب و گلي

تو کني از سجده او سرکشي
به که ازين شيوه قدم در کشي

ساق ادب بر زده عرش برين
بر در طاعت شده کرسي نشين

دوخته شب تا به سحر در رکوع
ديده انجم به زمين خضوع

ماه زده بر در او کوس مهر
مهر به خاک ره او سوده چهر

وصف نبات است نمودن قيام
بر در قيوم جهان بر دوام

خيز و تو هم برگ تعبد ساز
جمع کن اين چند عمل در نماز