هفت اورنگ جامي

زر سبک پايه شود چرخ ساي
در گرانمايه نجنبد ز جاي

روز و شب آواره کوي ويم
شام و سحر در تک و پوي ويم

جامه جسم از تن جان برکشم
خامه نسيان به جهان در کشم

روي چو در قافيه سنجي کنند
پشت بر اين دير سپنجي کنند

هر چه به دل هست ز پاک و پليد
در سخن آيد اثر آن پليد

جامي اگر در سرت اين شور نيست
خوان سخن گر ننهي دور نيست

چرخ فلک وانچه بود در خمش
وانچه خرد نام نهد عالمش

در سعت دايره دل گم است
آن همه چون قطره و دل قلزم است

هر که بر اين مهره چو خر دل نهاد
در گرانمايه به خر مهره داد

هست دلت بيضه و مرغ نکو
بي اثر جنبش و پرش در او

دوش که چون نور يقين در گمان
روز شد اندر تتق شب نهان

سر ز گريبان وفا بر زدم
دست به دامان دعا در زدم

ناگهم از دور چراغي نمود
در دل من نور فراغي فزود

در دلم افتاد که پير من است
صيقل مرآت ضمير من است

آنچه در او خواب برد ز اضطراب
ديده خرگوش نديده به خواب

بود عجب باديه اي دلگشاي
شوق در او قوت پاي آزماي

در صور بحر چو موج و بخار
يافت همه جلوه خويش آشکار

غرقه بحر آمده غواص شو
طالب در و گهر خاص شو

در دل اگر شعله حاليت هست
لايق آن حسن مقاليت هست

گر چه همي ديد در اجمال ذات
حسن تفاصيل شئون و صفات

خواست که در آينه هاي دگر
بر نظر خويش شود جلوه گر

در خور هر يک ز صفات قدم
روي دگر جلوه دهد لاجرم

مرغ سحر ساخت به ناز و عتاب
در نظر نرگس بسيار خواب

حسن به هر طره که آرام يافت
عشق دلي آمده در دام يافت

پيش در پرده سرايي رسيد
از پس آن پرده صدايي شنيد