هفت اورنگ جامي

بود به يک لحظه در آن نيمه شب
آمدن و رفتن او اي عجب

بود بلي نور زمين و آسمان
در سفر نور نگنجد زمان

روحي و غايب نه ز تو هيچ سوي
در نظرت هست يکي پشت و روي

سنگ سيه در کف تو سبحه سنج
دل سيهان را شده آن سبحه رنج

بر در غاري که گذار تو بود
وز طلب خصم حصار تو بود

سرمه صفت نور بصر را کفيل
بود که شد در نظر خصم ميل

گنج تو در خاک نهان دير ماند
نور تو غايب ز جهان دير ماند

دولتيان از تو علم برکشند
ظلمتيان رو به عدم در کشند

طوطي طبعم که ثناخوان توست
در هوس يک شکر افشان توست

رسته ز خود بوسه به خاکت دهم
رو به در روضه پاکت نهم

از همه آفات نشينم سليم
بر در بار تو چو جامي مقيم

در خم اين دايره نقش بند
چند شوي بند به هر نقش چند

سکه که در يثرب و بطحا زدند
نوبت آخر به بخارا زدند

تاج بها بر سر دين او نهاد
قفل هوا از در دين او گشاد

سر فنا را کس ازو به نگفت
در بقا را کس ازو به نسفت

کم زده بي همدمي هوش دم
در نگذشته نظرش از قدم

يافته در طي مقامات خويش
بي صفتي را صفت ذات خويش

روي زمين کش نه سر و ني بن است
در نظرش چون روي يک ناخن است

چون ز سخن زاد سخن در گرفت
پرده ازين راز سخن برگرفت

گر چه سخن هست گرههاي باد
در گرهش بين گهر صد گشاد

هر گره از وي گهري بلکه به
بسته در آن گوهر ديگر گره

هر چه فتد سري ازان در دلت
معني نو گردد ازان حاصلت

مطرب خوش لهجه به آن در نواست
گنبد فيروزه ازان پر صداست

اين همه خود هست ولي ز آدمي
کس نزده پيش در محرمي

پله ديگر صدف در کني
وز سخن همچو درش پر کني