هفت اورنگ جامي

در شباني شيوه ديگر مگير
وز شبانان قدر خود برتر مگير

چون سگ گله تو را سر در کمند
ليک سگ بر گرگ ني بر گوسفند

ني بدي در سيرت و صورت ددي
پيش ارباب خرد نابخردي

نيست در گيتي ز وي نادانتري
کس نخورد از خصلت نادان بري

ده بود سلک عقول اي خرده دان
وان دهم باشد مؤثر در جهان

کارگر چون اوست در گيتي تمام
عقل فعالش ازان کردند نام

عالمي در موج او مستغرقند
واندر استغراق او دور از حقند

چيست آن ابسال در صحبت قريب
وان سلامان ماند از وي بي نصيب

جامي اي کرده بساط عمر طي
در خيال شعر بودن تا به کي

همچو خامه چند باشي خامکار
در سواد شعر پيچي نامه وار

موي تو شد در سيه کاري سفيد
رو سفيدي زين هنر کم دار اميد

وقف استغفار کن نفس و نفس
نفس را در اين نفس هم آر و بس

خاصه بر نعمتي که دير بقاست
در جهان تا جهان به جاست به جاست

آن که بي پرده در نشيمن راز
سخن از وي به پايه اعجاز

اي خوش آن صافي دل انصاف جوي
کش بود در شيوه انصاف روي

در جهان بر هر چه اندازد نظر
عيب را بگذارد و بيند هنر

شکل چمن بين که به رحمن در است
کز چمن خلد نشان آور است

طره حور است در او «لام »ها
بهر دل ديده وران دام ها

«نون » کالفش پاي بود «ميم » فرق
ماهي کوثر که در آبست غرق

کآيتي آمد ز سور مختصر
درج در او سر بسي از صور

صورت ياسين بود آن «يا» و «سين »
در رقمش از همه بالا نشين

وصف رحيم است شده ختم آن
صورت ختم آمده در وي عيان

هيچ گشادي نبود در گره
گر نشود کار به آن بند به

صد گره از رشته پر تاب و پيچ
گر بگشايند در آن نيست هيچ

مي دهد اين رشته ز سبحه نشان
صد گره افتاده در او مهره سان