هفت اورنگ جامي

ميوه در پاي درختان ريخته
خشک و تر با يکدگر آميخته

با دلي فارغ ز هر اميد و بيم
گشت با ابسال در بيشه مقيم

هر زمان در مرغزاري کرده خواب
هر نفس از چشمه ساري خورده آب

در کنار تو بجز مقصود ني
مانع مقصود تو موجود ني

خورده داني گفت با وامق به راز
کاي ز داغ عشق عذرا در گداز

مي بري عمري به سر در جست و جوي
چيست مقصودت ز جست و جو بگوي

در ميان باديه گيرم وطن
بر سر يک چشمه باشم خيمه زن

چون نهد عاشق به کوي وصل گام
جز يکي مي در نگنجد والسلام

گفت کان آيينه را آرند پيش
تا در آن بيند رخ مقصود خويش

هر دو را عشرت کنان در بيشه ديد
وز غم ايام بي انديشه ديد

چرخ کين کش هم همين آيين نهاد
در کف شيرويه تيغ کين نهاد

تخت را افکند در پا بخت او
تا کف پاي که بوسد تخت او

در درون افتاد ازين غم آتشش
وقت شد زين حال ناخوش ناخوشش

زين تغابن در ره سخت اوفتاد
خر بمرد و بر زمين رخت اوفتاد

مرد مفلس را ازين بدتر چه غم
گنج در پهلو و کيسه بي درم

اهل دوزخ را چه محنت زين بتر
آتش اندر جان و جنت در نظر

بر سلامان چون شد اين محنت دراز
شد در راحت به روي وي فراز

ترس ترسان در پدر آورد روي
توبه کار و عذر خواه و عفو جوي

گر چه مي ماند به وي آغاز کار
چون رسد وقت درو در کشتزار

تاج را مپسند بر فرق خسان
تخت را در زير پاي ناکسان

چون حيات مردني در خور بود
مردگي از زندگي خوشتر بود

جمع شد زان پشته ها کوهي بلند
آتشي در پشته و کوه او فکند

هر دو از ديدار آتش خوش شدند
دست هم بگرفته در آتش شدند

چون زر مغشوش در آتش فتد
گر شکستي اوفتد بر غش فتد

با منافق شيوه اي در دين دو رنگ
از پي اثبات دين برداشت جنگ