هفت اورنگ جامي

در صف مردان روي شمشير زن
وز تن گردان شوي گردن فکن

غرقه خون چون خسرو از شيرويه خفت
نکته اي خوش در حق شيرويه گفت

بارها با خويش انديشيده ام
در خلاصي زين بلا پيچيده ام

ليک چون يادم ازان ماه آمده ست
جان من در ناله و آه آمده ست

در تماشاي رخ آن دلپسند
ني نصيحت مانده بر يادم نه پند

آن که دست قدرتش خاکت سرشت
حرف حکمت در دل پاکت نوشت

پاک کن از نقش صورت سينه را
روي در معني کن آن آيينه را

چشم خويش از طلعت شاهد بپوش
بيش ازين در صحبت شاهد مکوش

نطفه در تن مايه بخش جان توست
قوت اعضا قوت ارکان توست

اي ز شهوت با تن و جان در ستيز
گوش دارش خواهي و خواهي بريز

با خروس آن تاجدار سرفراز
آن مؤذن گفت در وقت نماز

ماکياني چند را کرده گله
چند گردي در ته هر مزبله

گر ز نفس و شهوتش بگذشتمي
در ته هر مزبله کي گشتمي

هر چه گفتي عين حکمت يافتم
در قبول آن به جان بشتافتم

مهر ابسال از درون او نکند
ليک شوري در درون او فکند

جانش از تير ملامت ريش گشت
در دل اندوهي که بودش بيش گشت

روزها انديشه کاري پيشه کرد
بارها در کار خويش انديشه کرد

با هزار انديشه در تدبير کار
يافت کارش بر فرار آخر قرار

چون درآمد شب روان محمل ببست
تنگ با ابسال در محمل نشست

وقت رفتن رفته سر بر دوش هم
گاه خفتن خفته در آغوش هم

يار بي اغيار چون در بر بود
خانه هر چند تنگتر بهتر بود

يوسف کنعان چو در زندان نشست
بر زليخا آمد از هجران شکست

کوه پيکر موج ها در اضطراب
گشته کوهستان از آنها روي آب

ماهيان در وي نمايان بي دريغ
همچو جوهر از صقالت داده تيغ

راه را بر خود به سينه مي شکافت
روي در مقصد به سينه مي شتافت