هفت اورنگ جامي

صولجان بر کف به ميدان تاختي
گوي زرکش در ميان انداختي

در سر تيرش نرستي از خطر
گاه صيد آهو به پا، تيهو به پر

بود در جود و سخا دريا کفي
بل کش از بحر عطا دريا کفي

قبض کف گر خواستي انگشت او
خم نکردي پشت خود در مشت او

گر گذشتي بر در او سايلي
از جفاي فاقه خون گشته دلي

ليکن او را تاب اين بخشش نبود
در سفر زين آستان کوشش نمود

«خوشتر آن باشد که وصف دلبران
گفته آيد در لباس ديگران »

هر کس آري محرم اين راز نيست
بر رخ هر محرم اين در باز نيست

چون سلامان را شد اسباب جمال
از بلاغت جمع در حد کمال

گه به کاري دست سيمين در زدي
زان بهانه آستين را بر زدي

صبح و شامش روي در خود داشتي
يکدمش غافل ز خود نگذاشتي

زانکه مي دانست کز راه نظر
عشق دارد در دل عاشق اثر

پرده از رخسار زيبا برگرفت
وز مراد خود حکايت در گرفت

صورت او را چو پي در پي بديد
آمدش ميلي به وصل وي پديد

چون سلامان با همه حلم و وقار
کرد در وي عشوه ابسال کار

در دل از مژگان او خارش خليد
وز کمند زلف او مارش گزيد

ز ابروانش طاقت او گشت طاق
وز لبش شد تلخ شهدش در مذاق

شوقش از پرده برون آورد ليک
در درون انديشه اي مي کرد نيک

گفت پيش آي اي ز شوري در گله
کآب شيرينت دهم از حوصله

بر لب دريا نشسته روز و شب
در ميان هر دو مانم تشنه لب

بهر سودايي که در سر داشتند
پرده شرم از ميان برداشتند

شد گشاده در ميان بندي که بود
سخت تر شد ميل پيوندي که بود

هر يک اندر کار وي رايي زدند
در خلاصش دستي و پايي زدند

در هواي توست تاجم فرق ساي
وز براي توست تختم زير پاي

دست دل در شاهد رعنا مزن
تخت شوکت را به پشت پا مزن