هفت اورنگ جامي

کي زن بدگونه نيک آيين بود
پيش نيکان در خور نفرين بود

نطفه را بي شهوت از صلبش گشاد
در محلي جز رحم آرام داد

دلبري در نيکويي ماه تمام
سال او از بيست کم ابسال نام

در دهان او ره انديشه گم
گفت و گوي عقل فکرت پيشه گم

آن نشان را واصفان خواندند ناف
نافي از وي نافه را در دل شکاف

آرزوي اهل دل در مشت او
قفل دل ها را کليد انگشت او

چون سخن با ساق و ران او کشيد
زان زبان در کام مي بايد کشيد

بود آن سري ز نامحرم نهان
هيچ کس محرم نه آن را در جهان

در بر آن سيمين صدف بشکافته
گوهر کام خود آنجا يافته

هر طرف مرغان آبي در شناه
غوطه زن از قعر دريا قوت خواه

گفت دريايي که چندين جانور
گردد اندر وي به صبح و شام در

شد به جان مشعوف لطف گوهرش
همچو گوهر بست در مهد زرش

در تماشاي رخ آن دل فروز
رفت ازو خواب شب و آرام روز

روز تا شب جد او و جهد او
بود در بست و گشاد مهد او

گه تنش را شستي از مشک و گلاب
گه گرفتي شکرش در شهد ناب

مهر آن مه بس که در جانش نشست
چشم مهر از هر که غير او ببست

گر ميسر گشتيش بي هيچ شک
کرديش جا در بصر چون مردمک

پايه حسنش بسي بالا گرفت
در همه دلها هوايش جا گرفت

چشم مستش آهوي مردم شکار
جلوه گاهش در ميان لاله زار

ساعدش را از يسار و از يمين
جان فشانان نقد جان در آستين

نقد راحت از دو کف در مشت او
حسن خاتم ختم بر انگشت او

هر چه در وصف جمالش گفته شد
گوهري از بحر صورت سفته شد

لطف طبعش در سخن مو مي شکافت
لفظ نشنيده به معني مي شتافت

گاهي از بربط چو طفل خردسال
در کنار خود به زخم گوشمال

شه سلامان نيز مست و نيمخواب
پاي کردي سوي ميدان در رکاب