هفت اورنگ جامي

شه شبي در حال خويش انديشه کرد
شيوه نعمت شناسي پيشه کرد

غير فرزندي که در عز و شرف
از پس رفتن بود او را خلف

در ضمير شه چو اين انديشه خاست
گفت با داناي حکمت پيشه راست

اوست بران در صف هيجا چو تيغ
تيرباران بر سر اعدا چو ميغ

گفت فرزندان که در خيل منند
مستعد از بهر قهر دشمنند

آن که باشد بد سگال و بد سرشت
در سرشت او هزاران خوي زشت

آنچنان فرزند کآخر در دعا
مرگ او جستن نبايد از خدا

يعني آيد در کنارم يک پسر
کز جمال او شود روشن بصر

در هر آن کاري که آري روي و راي
مصلحت را از تو به داند خداي

شيخ حالي در دعا برداشت دست
بر نشان افتاد تير او ز شست

چون نهال شهوت و شاخ هوا
يافت در آب و گلش نشو و نما

با حريفان باده نوشيدن گرفت
در پي هر کام کوشيدن گرفت

چون پدر زين کار و بار آمد به تنگ
باز زد در دامن آن شيخ چنگ

عفو مي خواه از خدا و عافيت
کين بود در هر دو عالم کافيت

بنده اي در بندگي بي بند باش
هر چه مي آيد بدان خرسند باش

گفت شاها هر که او شهوت نراند
در غم محرومي از فرزند ماند

از مي اندک چو يک جرعه چشي
در مذاق تو نشنيد زان خوشي

محو گردد نامم از سلک کرام
در شمار سفلگان مانم تمام

گر دهي صد سال زن را سيم و زر
پاي تا سرگيري او را در گهر

لعل و در آويزه گوشش کني
شرب زرکش ستر شب پوشش کني

چون فتد از داوري در تاب و پيچ
جمله اينها پيش او هيچ است هيچ

در جهان از زن وفاداري که ديد
غير مکاري و غداري که ديد

چون جواني آيد او را در نظر
جاي تو خواهد که او بندد کمر

در نيايد روز و شب کس از درم
تا من از اول به دستش ننگرم

در دلم نايد که اي کاش اين جوان
بوديم دمساز جان ناتوان