هفت اورنگ جامي

به که سر در جيب خاموشي کشم
پا به دامان فراموشي کشم

چون ندارم دامن قربي به دست
بايدم در گفت و گوي او نشست

ديد مجنون را يکي صحرا نورد
در ميان باديه بنشسته فرد

هر چه خواهي در سوادش رنج برد
تيغ صرصر خواهدش حالي سترد

نيست جز نامي ازو در دست من
زان بلندي يافت قدر پست من

حبذا شاهي که در عهد شباب
شد ز توبه همچو پيران بهره ياب

پاره دوزي بود در اقصاي ري
مطمئن بر پاره دوزي راي وي

يکدم از اصلاح آن غافل مخسب
گر چه افتادي به گل در گل مخسب

مي پرستي رو به راه توبه کرد
وز گنه جا در پناه توبه کرد

سالها در کار مي بشتافتي
اين کرامت از چه خصلت يافتي

غير ازين معني نگشتي در دلم
کز نشاط مي دل خود بگسلم

يمن اين نيت مرا توفيق داد
صد در دولت به روي من گشاد

چون رسيدم شب بدينجا زين خطاب
در ميان فکرتم بربود خواب

بود القصه رهي بي گرد و گل
من در آن ره گام زن آسوده دل

ناگه آواز سپاهي پر خروش
از قفا آمد در آن راهم به گوش

تافت سوي من عنان خندان و شاد
بر من از خنده در راحت گشاد

يک نفس زين گفت و گو منشين خموش
چون گرفتي پيش در اتمام کوش

گفت ديدم صبحدم خود را به خواب
در دهي سرگشته ويران و خراب

هر کجا از دور ديدم خانه اي
بود بي ديوار و در ويرانه اي

چون نهادم در يکي ويرانه پاي
کرد پاي من درون گنج جاي

گر فتد در صدقت اندک تاب و پيچ
جست و جوي تو همه هيچ است هيچ

شهرياري بود در يونان زمين
چون سکندر صاحب تاج و نگين

بود در عهدش يکي حکمت شناس
کاخ حکمت را قوي کرده اساس

شاه چون دانست قدرش را شريف
ساختش در خلوت و صحبت حريف

در جهانگيري ز بس تدبير کرد
قاف تا قافش همه تسخير کرد