هفت اورنگ جامي

هر چه ذات شخص ازان پيرايه بست
پيش دانا مثل آن در سايه هست

هست ازين رو سايه عين سايه دار
هان و هان تا ننگري در سايه خوار

ور بر اين دعوي تو را بايد گواه
رو نظر کن در شه عالم پناه

ملک هستي فسحت ميدان او
گوي گردون در خم چوگان او

نور عدلش در شبستان عدم
کرده حبس ظلمت ظلم و ستم

پايه اي از تخت او چرخ کبود
تاجداران پيش تختش در سجود

سروري سر خاک راهش کردن است
آبرو رو در رهش آوردن است

هر که را سر در ره او خاک شد
خاک او تاج سر افلاک شد

شاعري شد پيش شاه نامور
کاي ز رفعت سوده در افلاک سر

در مديحت تازه شعري گفته ام
گوهري روشن چو شعري سفته ام

گر چه خلقي در مدحت سفته اند
اينچنين مدحي تو را کم گفته اند

نامه اي آنگه به دست شاه داد
کرده نام شاه و بس در وي سواد

هر که مي آرد رخش را در نظر
مي زند گلبانگ ما هذا بشر

آمد او شه را برادر يار هم
در زمانه باشد اين بسيار کم

پشت من چون چنگ خم گشت و هنوز
هر شبي در ساز عودم تا به روز

وقت شد کين عود را خوش بشکنم
بهر بوي خوش در آتش افکنم

خام باشد عود را ناخوش زدن
خوش بود در عود خام آتش زدن

عقل و دين را تقويت دادن به است
زانکه اين تن روي در سستي نه است

رخنه ها در رسته دندان فتاد
کي توان بر خوردني دندان نهاد

هم قواطع از بريدن کند گشت
هم طواحن ز آرد کردن در گذشت

زود باشد کآرميده ز اضطراب
در کنار مادر افتم مست خواب

پاي من در خاستن باشد زبون
تا نگردد ساعدم تن را ستون

هر خلل کز پيري افتد در مزاج
نيست مقدور طبيب آن را علاج

چون نگردد لقمه نرمم در دهان
هضم آن بر معده مي آيد گران

هضم در معده چو باشد ناتمام
قوت اعضا چه سان بخشد طعام