هفت اورنگ جامي

مي نکرد از پس و از پيش نگاه
همچو گرگي که فتد در رمه گاه

در دلت نيست جز اين انديشه
کين به خود رسته چو کوه و بيشه

در رطب ريزيت از نحل کرم
گر کشد خار ستم تيغ چه غم

مرغ جان راست صرير تو صفير
وز صفير تو در آفاق نفير

لب او مژده ده باد مسيح
در فسون خواني هر مرده فصيح

خاصه آن در روش فضل دلير
زان دليريش شده نام دو شير

آن يکي در ره دين شير خداي
وان دگر پنجه به هر صيد گشاي

ليک در جلوه گه عزت و جاه
دارش از دست دويي پاک نگاه

عاشقان افتاده آن سايه اند
مانده در سودا ازان سرمايه اند

تا ز ليلي سر حسنت سر نزد
عشق او آتش به مجنون در نزد

تا به کي در پرده باشي عشوه ساز
عالمي با نقش پرده عشقباز

در تماشاي خودم بيخود کني
فارغ از تمييز نيک و بد کني

گر چه باشم ناظر از هر منظري
جز تو در عالم نبينم ديگري

از دويي خواهم که يکتايم کني
در مقامات يکي جايم کني

آن يکي را از يمين رو در شمال
وان دگر سوي يمين جنبش سگال

تا چو خود را گم کند در شهر و کو
بازيابد چون ببيند آن کدو

زيرکي آن راز را دانست و زود
در پيش افتاد تا جايي غنود

ور تويي اين من کجايم کيستم
در شماري مي نيايم چيستم

سعي او از بيخ و بن برکندشان
در بيابان عدم افکندشان

دست کم داده ست در روي زمين
هيچ کس را دستبوسي اينچنين

خلقي از کم طاعتي در خشکسال
از کفش دارند اميد نوال

در ديار مصر قحطي خاست سخت
کز فزع هر کس به نيل انداخت رخت

چون به سوي نان رهي نشناختند
رخت هستي را در آب انداختند

تازه روي و خنده ناک و شادکام
هر طرف چون شاخ خرم در خرام

در خم اين گنبد عالي اساس
چيست شغل شاکر منعم شناس