هفت اورنگ جامي

زين دو پنجاه تو را هر پنجي
در هنر پنجه گشا بر گنجي

در هنر کوش که زر چيزي نيست
گنج زر پيش هنر چيزي نيست

چون کني در هنر آموزي روي
دلي از خوان ادب روزي جوي

حفظ کن مختصري در هر فن
گير خوشبو گلي از هر گلشن

در ره عشق به ميزان قبول
هست ادب بي ادبي فضل فضول

ور کني روي سرت خطه خط
بايدت در ره آن سير وسط

در کف نغز خط خوب رقم
رزق را طرفه کليديست قلم

در جواني کم بي دردي گير
راه مردي و جوانمردي گير

به ره خدمت درويشان پوي
کحل بينش ز در ايشان جوي

دست در دامنش آويز و بکش
دامن از صحبت هر ناخوش و خوش

بند بر خلق در گفت و شنود
قايل و سامع خود هم خود شو

ديد بر خلق خدا در بسته
وز همه خلق جدا بنشسته

گفت آن کس که مقيم دلم اوست
تخم دل کشته در آب و گلم اوست

گرد اين خانه چو در مي نگرم
غير ازين نيست متاع دگرم

اي بد آن بنده که در راه خداي
پند ناصح دهدش قوت پاي

من به بيداري خود در کارم
گو مکن مرغ سحر بيدارم

فرخ آن کس که به تنهايي ساخت
رخش در عالم يکتايي تاخت

کو ظهير آن که چو خضر آب حيات
کلک او داشت روان در ظلمات

صرصر قهر چو شد حادثه زاي
آمد آن جعد معنبر در پاي

ليک باد اجل آن ميوه پاک
رخت در خطه تبريز به خاک

گر تو در حرف تهي لطف شگرف
لجه ژرف شود چشمه حرف

حق معني به طلب از هر حرف
نيک در رو به تنگ معني ژرف

پسته هر چند که سر بسته نکوست
به که مغز در بر وي پوست

تا کشي گوهري از مخزن غيب
سر فکرت نکشيدي در جيب

تاک ها کرده در او پر پايه
همچو عالي گهران پر مايه