جوهر الذات عطار

کن و کم گرد در عين مسما
در اينمنزل ز تقوي شادمان شو

ز شرع دوست در معني تو برخور
در اينمنزل مبين جز يار تحقيق

حقيقت عاقبت در خاک و در خون
از اينمنزل تو خواهي رفت بيشک

فنا خواهي شدن در ذات اکل يک
بس ايجان چون در اينجائي بدنيا

در نابسته را مدروس داري
اگر باشي چنين در حقه خاک

درون چشمه در شور و غوغا
کجا در سوي کلي رهبري تو

چو گردي پاک معبودي در اينجا
خدا در تست بي آلايش ايدوست

که در ره شد بر شمس الدلوک او
چنان کردست در اينجايگه راه

قدم زد بيشکي او در شريعت
چو آدم در بهشت جان بقا شد

يکي شد در درون و سير بگذاشت
يکي شد در درون و ديد دلدار

در آن لا آخرو ديد خدا يافت
ز حق در حق يقين حق يافتست او

از آن در جزو و کل بشتافتست او
ز حق در حق حقيقت حق بديدست

حقيقت حق ز پيدا و نهانت
چنان در حق گمست و حق در او گم

که غير قطره شد در عين قلزم
چنان در حق عيان جاودان ديد

که ذراتي شد و هر دو جهان ديد
چنان در خود دو عالم يافت در خود

که گوئي دائما ديد خدا شد
چنان در عين توحيدست در ديد

که چيزي مي نداند جز که توحيد
چنان در عين توحيدست در خود

که يکسانست بيشک نيک با بد
چنان در عين توحيدست در راز

که خود در خود شدست او ديد يکتا
چنان در عين توحيدست بيشک

نگه ميدار ظاهر در شريعت
بظاهر کوش و در باطن نظر کن

ترا افکنده اينجا گاه در راه
نميداني که پيرت هست در جان

وجود عقل در سوي عدم زد
درون جان در اسرار کماهي

حقيقت مر ترا در پرده خويش
در اين پرده ترا گم کردم اول

که تا ماندي در اينجاگه معطل
در آخر چون بنزدم آمدي تو

کنم پاکت در اينجا از طبيعت
در اينجا منزلست اي مرد سالک