هفت اورنگ جامي

در کرم حيله گري بيش نيي
جود را رهگذري بيش نيي

مالت از دزد به تاراج افتد
به که ني در کف محتاج افتد

آن عرابي به شتر قانع و شير
در يکي باديه شد مرحله گير

ناگهان جمعي از ارباب قبول
شب در آن مرحله کردند نزول

آمد آن طرفه عرابي از راه
ديد آن بدره در آن منزلگاه

ور نه تا جان برود از تنتان
در تن از نيزه کنم روزنتان

اي محيط کرمت عرش صدف
عرشيان در طلبت باده به کف

خرمن هستي تو شد جو جو
بهر دانه تو چنين در تک و دو

در کمين خانه دوران دو رنگ
زخم زد بر دل تو کبر پلنگ

حرص در جان تو موش است بکوش
تا به زخمش نرسد آفت موش

چند در آز شوي عمر گسل
چيست زين عمر درازت حاصل

حرص در کن مکن دين هنر است
حرص درکش مکش خود خطر است

گل که از خاک قناعت خيزد
نافه در ناف رياحين بيزد

در قناعت که تو را دسترس است
گر همين عزت نفس است بس است

زان تره هر چه همي ماند در آب
طعمه مي ساخت حکيمي به شتاب

گفت با خاصگي آن مرد حکيم
کاي ز جاه آمده در چاه مقيم

جامي از حرص و قناعت رسته
در رهت محمل طاعت بسته

پري از خويش و ز جز خويش تهي
از همه در نظر خويش بهي

عارفي پشت دو تا در ژنده
دلي از نور الهي زنده

در ميانه که سراسر خوشي است
روز و شب کار تو سرگين کشي است

تنت آراسته از گوهر و در
چون شکنبه شکم از سرگين پر

به کف خشم عنان مسپارش
روي در حلم و مدارا دارش

آب حلمي بزن اين آتش را
در ته پاي کش اين سرکش را

هر زمان پهن مکن از سر کين
پنجه در سيلي مشتي مسکين

رو در آن کوه کن از موج عقب
پيش ازان کت گذرد موج ز لب