هفت اورنگ جامي

تا تواني مگشا جيب کسان
منگر در هنر و عيب کسان

زآتش تب به رخش تاب نماند
زآبله در گل او آب نماند

گفت آن روز که آن غيرت حور
ماند از آبله در عين قصور

نظر از جمله جهان در بستم
فارغ از ديدن او بنشستم

فرخ آن کس که سرافرازي يافت
در رهت پايه جانبازي يافت

روي در قاعده احسان کن
ظاهر و باطن خود يکسان کن

راست رو است که سرور باشي
در حساب از همه برتر باشي

گفت اي شيخ چه داري در جيب
جيب پر زر بود از صوفي عيب

گفت در جيب پي توشه راه
نيست دينار زرم جز پنجاه

گفت کافتاد ازين راستيم
در کم و کاست کم و کاستيم

سال ديگر به جهان دست فشاند
در پي او به حرم راحله راند

هست در کشمکش نفس نژند
جامي از ناکسي خود گله مند

به خلاصي ز ريا خاصش کن
حلقه کوب در اخلاصش کن

ور خدا خواندت از سر کن پاي
بر هوا پا نه و در راه درآي

نه در آن سجده وقاري بودت
نه به دل هوش و قراري بودت

ور بود همچو تويي حاضر تو
که در آن سجده بود ناظر تو

دير ماند سر تو سجده شناس
همچو در کاه سر گاو خراس

يکي از عشق به خوبان عرب
يکي از سعي در اسباب طرب

او هم آنجا به تواضع بنشست
گريه و آه و فغان در پيوست

ليک چون بر لبش آن خاص کلام
بود در معني اخلاص تمام

کيست او تا دم اخلاص زند
تا قدم در حرم خاص زند

دار در سايه انعام خودش
بهره مند از کرم عام خودش

اي درم گرد تو بسيار شده
دين تو در سر دينار شده

پنجه خود به مساحت بگشاي
بر درم جود در راحت بگشاي

هر چه داري ز در و گوهر ناب
ريز بر خاک و برآ خوش چو سحاب