هفت اورنگ جامي

شعله در رشته جان اندازد
شمع سان از تف آن بگدازند

گفت در خانه اويم همه عمر
خاک کاشانه اويم همه عمر

سازگار تو بود در همه کار
بر مراد تو بود کارگزار

چيست قرب تو ز خود ببريدن
دامن از کون و مکان در چيدن

لاجرم در صف سوري و سمن
شد به آزادي مشهور چمن

در مقامي که کني قصد گناه
گر کند کودکي از دور نگاه

شرم داري ز گنه در گذري
پرده عصمت خود را ندري

بر تو باشد نظرش بيگه و گاه
تو کني در نظرش قصد گناه

بازوي عشق بر او زور آورد
تلخي هجر در او شور آورد

مانده اي روي خجالت در پيش
ديده مي بنديش از ديدن خويش

بنده جامي که کمين بدنه توست
در ره عجز سرافکنده توست

چون مه آورده رخ اندر کمي است
حلقه گشته به در محرمي است

کوه در خدمت تو بسته کمر
کان پي زينت تو داده گهر

بحر هم نيز به کار تو در است
بهر تو حيله ور و حيله گر است

که دهد حقه در از صدفت
که نهد پنجه مرجان به کفت

از پي مطبخ تو جانوران
گله گله به در و دشت چران

نيستي باد چو صاحب هوسي
در مياويز به هر خار و خسي

نيستي آب چو آلوده دلي
در مياميز به هر لاي و گلي

پير گفتا که چه عزت زين به
که نيم بر در تو بالين نه

به ره حرص شتابنده نکرد
به در شاه و گدا بنده نکرد

فارغ است از دو جهان در دو جهان
نه عيان بسته چيزي نه نهان

جا گرفته به سر خشک زمين
گشته در کوي فنا خاک نشين

تافته روي ز روي همه کس
روي در روي تو آورده و بس

چند روزي ز قوي دينان باش
در پي حاجت مسکينان باش

گر براهيمي و گر زردشتي
روي در هم مکش از هم پشتي