هفت اورنگ جامي

تا ز هر دغدغه ساکن باشي
در هر آفتکده ايمن باشي

سايلي گفت که در روز نبرد
که ز هيبت بدرد زهره مرد

اي درين مرحله تنگ بساط
مانده در ربقه اندوه و نشاط

باش همچون گل خندان خرم
چند چون غنچه کشي رو در هم

نوک پيکان قضا بر جان خور
در جبين چين مفکن همچو سپر

بند بر بند بود کار جهان
زين هوس ها که بود در تو نهان

هر چه آيد به وي از بند و گشاد
باشد اندر همه در عين مراد

بنده جامي که طلبگار رضاست
مانده در کشمکش خوف و رجاست

گر چه در بحر بود کشتي وار
عاقبت خشک لب آيد به کنار

گل همان در نظرش خار همان
نشود بهر گل از خار رمان

چارده ساله مهي بر لب بام
چون مه چارده در حسن تمام

او فروزان چو مه و کرده هجوم
بر در و بامش اسيران چو نجوم

کرد در قبله او روي اميد
ساخت فرش ره او موي سفيد

که در آن منظره گل رخساريست
که جهان از رخ او گلزاريست

پير بيچاره چو آن سو نگريست
تا ببيند که در آن منظره کيست

گر چه در قيد سياهيم و سفيد
از تو بي قيديي داريم اميد

شوق کوتاه کند راه دراز
بر رخ مرد ببندد در آز

کوه هر رنج که در راه بود
پيش مشتاق کم از کاه بود

به هوس گام طلب نتوان زد
خيمه در کوي طرب نتوان زد

خواجه دل بسته در اسباب جهان
کشتي افکنده به گرداب جهان

دل او پردگي پرده آز
مانده در پرده ازو چهره راز

معده غارتگر هر پخته و خام
خورده در هم چه حلال و چه حرام

شبش آبستن هر فسق و فساد
روز او پرده در صدق و سداد

زين مقالات فتد در دل او
کين مقامات شود حاصل او

بلکه پندار وجود ار به مثل
افکند در ره مقصود خلل