هفت اورنگ جامي

هر که در کشتي اين ترس نشست
ترس کس کشتي او را نشکست

تو کيي، مؤمن واحد داني
يا نه در شرک فرس مي راني

گفت اگر زانکه خداي تو يکيست
در دلت از يکي او نه شکيست

ليک ترسد چو نترسد ز خداي
هر وقت از همه کس در همه جاي

تيغ بيمت همه را در خون غرق
دارد اينک اثر تيغ به فرق

بنده جامي که در افزايش توست
چشم بر بخشش و بخشايش توست

خط ايام تو در صلح و نبرد
منتهي گشته به اين نقطه درد

هست در ساحت اين بر شده کاخ
عرصه روضه اميد فراخ

چون شود موج زنان قلزم جود
در کف موج خسي را چه وجود

خاک تفسيده هوا آتش بار
بادش آتش زده در هر خس و خار

سوسمار از تف آن در تب و تاب
همچو ماهي که فتد دور ز آب

روز و شب بر در اميد نشين
طالب دولت جاويد نشين

فضل او کامده در شيب و فراز
آشنا پرور و بيگانه نواز

چون خليل آن خللش در دين ديد
بر سر خوان خودش نپسنديد

با لبي خشک و دهان ناخورد
روي ازان مرحله در راه آورد

آمد از عالم بالا به خليل
وحي کاي در همه اخلاق جميل

عمر او بيشتر از هفتاد است
که در آن معبد کفر آباد است

رو در آن قبله احسان آورد
دست بگرفتش و ايمان آورد

مبتلاي من و ماييم هنوز
مانده در خوف و رجاييم هنوز

اي در اسباب جهان پاي تو بند
ماندن از راه بدين سلسله چند

غم روزيت چو در جان آويخت
آبت از ديده و خون از دل ريخت

گاه گشتي به کف نفس اسير
سر نهادي به در شاه و امير

همه را خوارتر از خود ديدي
رو در ادبارتر از خود ديدي

پاي بالا نه ازين پايه بست
در «توکلت علي الله » زن دست

در پناهندگيش يکرو باش
رو بتاب از همه و با او باش