هفت اورنگ جامي

همگي ملک شود مال توام
دست در هم دهد آمال توام

خرقه فقر و فنا پوشيده
در ره صدق و صفا کوشيده

گردن افراخته از طوق سگي
کرده در راه وفا تيز تگي

در کمند تو فتاده ست به بند
خالي از داغ سگانش مپسند

آمد از شاه تو را کن مکني
که در آن نيست خرد را سخني

ما که در لجه خون افتاديم
همه زان رخنه برون افتاديم

صبر کن همچو شکر با دل تنگ
صبر کن همچو گهر در دل سنگ

تا به سر چرخ فلک گردان است
صبر در وي روش مردان است

يافت از صبر کليم الله عون
جامه در نيل فنا زد فرعون

احمد از صبر بر آزار قريش
زهرشان ريخت در آبشخور عيش

شحنه اي گفت که عياري را
مانده در حبس گرفتاري را

گفت جا داشت در آن محفل بيم
زير دندان من اين درهم سيم

در صف جمع مهي حاضر بود
که بدو چشم دلم ناظر بود

اندر آن واقعه خندان خندان
بس که در صبر فشردم دندان

از در قرب تو دوري مشکل
وز جمال تو صبوري مشکل

اي که از پات نيابم تا فرق
يک سر موي نه در نعمت غرق

در مشامت ز دو ماشوره سيم
مي دهد بوي خوش انفاس نسيم

آمد آن آينه شاهد غيب
گر کني روي در آيينه چه عيب

وانچه بيرون بود از جان و تنت
ليک در آمدن و زيستنت

زد حکيمي به لب دريا گام
تا کشد تازه شکاري در دام

ديد مردي غم گيتي در دل
کرده بر ساحل دريا منزل

به که بي ترس خوري و آشامي
در صف بي خردان آرامي

بردت از همه شمشير اجل
در ته خاک تو ماني و عمل

تابدت شعشعه مهر به فرق
در عرق گردي ازان شعشعه غرق

ياد کن زانکه در آن روز گران
نامه گردد ز چپ و راست پران