هفت اورنگ جامي

بو که در دل کند اينت اثري
وا شود بر رخت از توبه دري

ور نه دريوزه کنان از زن و مرد
بر در هر کس و ناکس مي گرد

مي شد اندر حشم حشمت و جاه
پادشاوار وزيري در راه

رانده اي از حرم قرب خداي
کرده در کوکبه دوران جاي

بود تا بود در آن پاک حريم
همچو پاکان به دل پاک مقيم

در نماز چه شد از پشت خم است
چون تو را قبله همت شکم است

هر چه بر سفره و خوان تو نهند
هر چه در کام و دهان تو نهند

تخم لقمه ست در آب و گل تو
نکند جز چو خودي حاصل تو

لقمه خشک حلالت در کام
لقمه چرب چه خواهي ز حرام

مي کشي خرقه پشمينه به دوش
مي نهي گوشه فش در بن گوش

تا فتد ساده دلي در دامت
طعمه چاشت دهد يا شامت

با بزرگي که در آن کشور بود
بر سر اهل صفا سرور بود

بر وي آن ميوه چنان شيرين دار
که شود در دو جهان شيرين کار

کي سزد دلق مرقع به برت
در ته دلق گره کرده زرت

چند ازو روي نهي در پستي
بجه از وي که چو جستي رستي

ديد در کنج يکي دير خراب
خفته اي رخت خرد داده به خواب

خفته اين گفته ز عيسي چو شنيد
در جوابش ز سخن چاره نديد

اي در رحمت تو بر همه باز
غرقه نعمت تو شيب و فراز

هست گنج تو ز هر گنج فره
گوهر فقر در او از همه به

در غزاهات که با نفس رديست
خود فرقت کله ترک خوديست

دان ز ديباي منقش بهتر
کت بود در ته پهلو بستر

در قيامت به ترازوي حساب
چربد از مشربه هاي زر ناب

از غم بي زريت چهره چو زر
سرخرويي دهدت در محشر

مرديي کن همه را يکسو نه
ور نه در فقر و فنا زن ز تو به

کس فرستاد به وي کان سره زن
در ره صدق و صفا نادره فن