167906 مورد در 0.08 ثانیه یافت شد.
هفت پيکر نظامي
گوهر سرخ بود در کارش
خيمه زد در سواد عباسي
کزثري روي در ثريا داشت
در خور پايه نزل دادندش
در سواد قلم کشيد مرا
روي در پاي شاه ماليدم
خو گرفتم به ميهمانداري
شهري آراسته چو خلد برين
رفت و آورد پيشم آهسته
آرزومند خويش و خانه خويش
بيستوني و در ميان غاري
سر گزيت از بهشتش آورده
بر وي الحمدللهي خواندم
در همه حال شکر مي گفتم
کرد بر سبزها در افشاني
همه در دستها گرفته نگار
لعلشان خونبهاي خوزستان
به جهان آتش در افکنده
در صف زير جاي بگزينم
کز ميان دور گردد آن دوري
وارزو را درو نظر يابي
هردو برها ببر در آورديم
فرض ايزد گزاردم حالي
برده از عاشقان شکيبائي
عشق با باده کرد همدستي
مهربان شد به کار ساختنم
تا چو زنجيريان نياشفتم
کردم آهستگي و دمسازي
بانگ زيور بر آسمان افتاد
زني از ابلهان ابله گير
آورد کبر در پرستاران
برده نور از ستاره سحري
خوبتر بود در پسند نظر
نامدش رغبتي چو مشتريان
خاک در چشم کدخدائي کرد
کاتشي در دو مهربان افتاد
هست يک خصلت آزموده ما
خامشان پخته پخته شان خامند
قلعه ماه را خراب کنم
خواند بر شه فسون پيرآموز
با به افتاد شاه در سازم
دانم آنرا به تيزتر نظري
در وي آب دهن نيندازد
به کسي کاهل اوست بسپارم
نکنم غدر در امانت او
هست کاخي بلند و شاهانه
رفت جانم ز مهرباني تو
خوش بود ماه آفتاب پرست
به در شهر برکشيدندي
برد ازو در زمان شکيبائي