هفت اورنگ جامي

يکسر آن جمع به دام افتادند
تن به جان دادن خود در دادند

کرده اي در همه اضداد ظهور
هيچ ضد نيست ز نزديک تو دور

جامي از هستي خود پاک شده
در ره فقر و فنا خاک شده

چاک در تارکت از تيغ حسود
بخيه بر پاشنه موزه چه سود

در ره اهل دل از همت پست
جز عصا نيست تو را هيچ به دست

آن که در چه فتد از لغزش پا
دستگيريش نيايد ز عصا

بهر کم بهره اي آن هم نه حلال
در زني سر به ميانشان چو خلال

دستت از حرص و شره کوته کن
در صف اهل قناعت ره کن

هفت دريا چو يکي شبنم ازوست
بلکه يک در کره عالم ازوست

مي نهد در ره تو روي نياز
بي نيازش ز همه کار بساز

سر ز هر راه بگردان او را
سر بنه در ره مردان او را

از همه وسوسه ها پاکش کن
در ره اهل طلب خاکش کن

اي درين دامگه وهم و خيال
مانده در ربقه عادت همه سال

حق که منشور سعادت داده ست
در خلاف آمد عادت داده ست

نه که دين در ره آفات نهي
پا به ميدان خرابات نهي

شو سمندر چو فروزد آتش
باش در آتش او خرم و خوش

چند با ما کني الحاح چنين
رو در آن آتش سوزان بنشين

گفت خيزيد که آن نادره فن
کرده در آتش سوزانش وطن

در دلش از تف آن شعله فروز
هر چه غير تو بود جمله بسوز

وارثان حلقه به گرد سر تو
حلقه کوبان ز طمع بر در تو

نيست در کار ز تکرار بزه
ليکن آن مي برد از کار مزه

جامه خود چو فلک زن در نيل
به درون شعله فکن چون قنديل

فرش آن زاويه خاکستر کن
جا در او با دل چون اخگر کن

ز آتش دل شده ام گرم نفس
در گنه سوزيم اين آتش بس

زين قبل گرد تواضع مي تن
در زاري و تضرع مي زن