هفت اورنگ جامي

اي سخن را چو گهر سنجيده
خلعت نظم در او پوشيده

جنبش از وي رسد اين سلسله را
روي در وي بود اين قافله را

غنچه در باغ نخندد بي او
ميوه بر شاخ نبندد بي او

چون نمايد به تو اين دولت روي
رو در آن آر و به کس هيچ مگوي

عمر در بحث و جدل طي کرده
پاي يکران عمل پي کرده

تاج عزت ز سر عزي کش
رخت طاعت به در مولاکش

کرده اي روي ولي هر نفسي
مي پزي در ره ايمان هوسي

تا به آمد شد خود در گروند
بر يکي قاعده آيند و روند

چار فصلي که به هر سال در است
به همين رسم و روش رهسپر است

شاه بيمار ز تغيير مزاج
وان دو در کار به تدبير علاج

در رهت ذره ناچيز شديم
کمتر از ذره بسي نيز شديم

مي کند از تو طلب قوت کار
تا شود در طلبت کارگزار

شد پريشان ز دو بيني کارش
روي در قبله وحدت دارش

زير اين پرده کحلي مه و سال
مانده در تفرقه خواب و خيال

نيست جز در نظر خواب آلود
جلوه گر گشته خيالي بي بود

در همه ساري بي وهم حلول
سرياني نه حد فهم عقول

ذات ساذج چو به اوصاف و نعوت
يافت در مرتبه علم ثبوت

ديد در خود همه بيش و کم را
شد حقايق صور عالم را

شد ز هر عکس در آيينه ذات
ذات يک عين ز اعيان ذوات

زير آن ز آب و گل و آتش و باد
چار در خانه آغاز نهاد

ساخت در وي پي نيکو بختي
از مواليد سه پايه تختي

ديد و دانست که موجود يکيست
در همه شاهد و مشهود يکيست

عشق بحر از دلشان سر بر زد
آتش شوق به جانشان در زد

پاي تا سر همگي پاي شدند
در طلب مرحله پيماي شدند

گاه در تگ چو صدف جا کردند
گه چو خس رو به کنار آوردند