هفت اورنگ جامي

گشته در قرب حق اند اکنون گم
رضي الله تعالي عنهم

با تو آنان که در جنگ زدند
درج ياقوت تو را سنگ زدند

رخنه افتاد از آن حيله گران
در صف گهر صافي گهران

يعني از گوش خسان در تو ننگ
دارد اي خواجه ازين پس لب سنگ

چند در حجله به تنها خفتن
حجره از گرد فنا نارفتن

مهد عيسي ز سر چرخ برين
گستران در ستم آباد زمين

بار دجال وشان بر خر نه
به بيابان عدم سر در ده

گر چمن ز ابر کفش پر گردد
هر گل از وي طبقي در گردد

خيل اعداش که بي دسترسند
دست در هم زده يک مشت خسند

هست نيک و بد عالم همه پوست
آنچه مغز است در او نام نکوست

کوزه از بحر چو دريوزه کند
بحر پيداست چه در کوزه کند

يافته کام تو در باغ امل
تافته جان وي از داغ اجل

بر سرم گوهر و در چندان ريخت
که مرا رشته طاقت بگسيخت

گوش جان را صدف در کردم
جيب دل را ز گهر پر کردم

هر چه زانجا گهر و در رفتم
همه ز الماس تفکر سفتم

طوق گردن کن و آويزه گوش
به دو صد عقد در آن را مفروش

سبحه عقد ثريا در دست
خواست بر گوهر اين سبحه شکست

گر چه آن گوهر بحر کهن است
اين نو آيين در درج سخن است

گر چه در سلک زمان آن پيش است
چون درآري به شمار اين بيش است

اي به پهلوي تو دل در پرده
سر ازين پرده برون ناورده

دل که هر سر بود آورده او
دل در پرده بود پرده او

شه دگر باشد و خرگاه دگر
ترک خرگه کن و در شاه نگر

بلکه ما در کف او دستخوشيم
بسته رشته او مهره وشيم

گرد مسکين ز زمين چون خيزد
گر نه در دامن باد آويزد

اين که در پهلوي چپ مي بيني
به اگر پهلو از او درچيني