هفت اورنگ جامي

آن کيست که در جهان چنين نيست
وز فرقت دوستان حزين نيست

ليلي چو ز داغ مرگ مجنون
چون لاله نشست غرقه در خون

افتاد در آن کشاکش درد
از راحت خواب و لذت خورد

خوش بود وفا سپردن از تو
در مهر قدم فشردن از تو

وصلش کاينجام دست ازان بست
باشد که در آن جهان دهد دست

رز کرده گهي ز شاخ انگور
عقد در ناب و ساعد حور

تا حشر که در وفاش خيزم
آسوده ز خاک پاش خيزم

از آه به سينه چاک مي زد
بر خويش در هلاک مي زد

در سنگ زدن چو گرم گشتي
سنگ از گرميش نرم گشتي

ايشان بستند رخت ازين حي
ما نيز روانه ايم در پي

آن نور نهفته در گل توست
تابنده ز مشرق دل توست

چون روزنه را به گل ببستي
در ظلمت آب و گل نشستي

خوش آنکه شوي ز پاي تا فرق
چون ذره در آفتاب خود غرق

گيتي که نشيمن زوال است
آسوده دلي در او محال است

ماتمکده ايست تيره و تنگ
در وي ز وفا نه بوي ني رنگ

گردون که حواله گاه عامه ست
در ماتم خود کبود جامه ست

روزي دو سه گر شوند ناکام
در طينت تو به يکدگر رام

زيرک مرغي که پر نينداخت
در حلقه دام کار خود ساخت

معشوقه گرفته در بغل ني
جز حسرت و درد ازو به دل ني

معشوق ازل که در بر توست
آيينه طلب ز جوهر توست

در هر چه زني به غير خود چنگ
بر آينه تو گردد آن زنگ

قدوه ز مقيم آن حرم کن
سر در ره اقتدا قدم کن

در طبع تو گر قبول پند است
اين پند که گفته شد بسنده ست

بر نغمه او سماع جان ها
در جنبش ازو همه روان ها

فرزند به صورت ار چه زشت است
در چشم پدر نکو سرشت است