هفت اورنگ جامي

گفت اي ز تو در سيه گليمي
روشن شده آتش کليمي

هر کوه ز مقدم تو طوري
در طور ز آتش تو نوري

هر گه سنگي به زور بازو
در کفه آن کني ترازو

بگشاي به کوي ليلي ام در
دزديده به سوي ليلي ام بر

زين گله که جان فداي آنم
يک پوست بکش در استخوانم

بگشاد شبان لب ترحم
گفت اي شده در هواي دل گم

آورد به سوي او يکي پوست
کين پرده توست تا در دوست

اين را در پوش و شاد و خندان
مي رقص ميان گوسنفدان

حال تو در آن ميان نداند
وز کف به تو راحتي رساند

گر قصه آن رسد به قاقم
در خود کشد از خجالتش دم

دامان تو در کفم محال است
گر نغلطم امشب اين خيال است

مستان که به شب خيال بينند
در خواب دو صد محال بينند

خوابي که در او رخ تو بينم
با تو به فراغ دل نشينم

کان خورده چو دف طپانچه بر پوست
در ناله ز دست فرقت دوست

در حال دلم نظاره اي کن
مردم ز فراق چاره اي کن

هر کس که بود در آن حوالي
از سفره رزق دست خالي

کفليز به کف طعام سنجد
در کاسه هر کس آنچه گنجد

چون شادي کاسه اش ز سر رفت
وان خرميش ز دل به در رفت

در هر منزل که جاي بودش
بر تابه گرم پاي بودش

ناگاه بديد قومي از دور
زيشان در و دشت گشته معمور

کردند به يک زمان در آن جاي
صد خيمه و بارگاه بر پاي

در پاي کشان ز ناز دامان
گشتند به سوي او خرامان

هر راز کهن که بود گفتند
هر در سخن که بود سفتند

در وقت وداع کاندرين باغ
کس سوخته دل مباد ازين داغ

چشمي به زمين به سان انجم
در پرتو آفتاب خود گم