هفت اورنگ جامي

انگشت به نبضش ار نهادي
چون شمع آتش در آن فتادي

آهي که به سينه اش گره بود
در خرمن صبر شعله نه بود

در ماتم شو ز سينه بگشاد
واندوه نهان به باد بر داد

در گريه چو دوست دوست گفتي
درها به فراق دوست سفتي

در روز به درد و سوز مي بود
با آه جهان فروز مي بود

چون يافت خبر ز مردن شوي
آورد به سوي کوه و در روي

خاري که فتاده در رهت بود
ضربت زن جان آگهت بود

گردم هر روز در دياري
باشم هر شب به کنج غاري

در چشم من است آنکه روزي
سر بر زندم ز سينه سوزي

در حسرت آن غزال سرمست
از جيب هوس برون کنم دست

آهويي را کشم در آغوش
هويي زنم و ز من رود هوش

زان آهوي شوخ در غرامت
من باشم و گور تا قيامت

مه در مهد است و پاسباني ني
گل نوعهد و غم خزاني ني

پهلوش ز سختي زمين ريش
در ناله ز دست پهلوي خويش

چون در ره پردلي زني تگ
با شيري تو عسس کم از سگ

بس گمشده در شبان تاري
کز بانگ خودت به منزل آري

از بس که سبکروي کني ساز
ماند ز تو سايه در قفا باز

شير از تو شنيد مکر و دستان
از بيم خزيد در نيستان

بندم به دم تو ز اشک گوهر
کان حلقه زده بسي بر آن در

هستي القصه پاي تا فرق
در نور جمال يار من غرق

بي خوابي من به خاک و خواري
دور از در او به خاطر آري

عمري ز در تو دور بودم
دمساز گوزن و گور بودم

بر شير شکسته پاي در سنگ
صد زخم رسد ز روبه لنگ

در بيشه تو مقام گيرم
وز وصل تو صيد کام گيرم

سرگشته در آن ديار مي گشت
وآشفته و بي قرار مي گشت