هفت اورنگ جامي

برجست به فرق خاک ده روفت
تا خواجه و در بر او فرو کوفت

از ناله او که دردناک است
در سينه من هزار چاک است

زين پيش به يک دو روز بازي
در شيوه صيد حيله سازي

معلوم نشد که حال او چيست
در چنگل باز مرد يا زيست

ني در ره ما ز هجر خاري
نه بر رخ ما ز غم غباري

ميوه به زمين فتاده در باغ
زان به که به غارتش برد زاغ

کان از صدف شرف مهين در
وان نه صدف از فروغ او پر

يعني جفت مهي چو خود طاق
مشهور به نيکويي در آفاق

با صحبت وي گرفت آرام
وز لب شکرش نهاد در کام

تدبير نيافت غير ازين هيچ
کان قصه درد پيچ در پيچ

اي جسته ز محرمان خود دور
از تيزتکيت در حسد گور

کن تيز سوي من اين تک و تاز
در گور حسد آتش انداز

وز خانه نهم چو پاي بيرون
گويد که ز در مياي بيرون

کز کلبه غم به کوي هجران
در شهر بلا ز ملک حرمان

ليلي گفتا که در چه کار است
گفتا که ز درد عشق زار است

ليلي گفتا که اي خردمند
داني که به عشق کيست در بند

در خواب نه ليک چشم بسته
بيدار ولي ز خويش رسته

مستغرق بحر عشق گشته
وز هر چه نه عشق در گذشته

کرد آن اثري در او سرانجام
وآمد به خود از سماع آن نام

اينک به کف نيازم اکنون
از وي رقمي چو در مکنون

کين نامه ز غنچه مراد است
زو در دل تنگ صد گشاد است

اي روي ز من نهفته چون گنج
در دامن ديگران گهرسنج

خضر است بلي به چشمه در خور
گو تشنه بمير صد سکندر

زانجير بن ار جدا شود زاغ
صد مرغ دگر ستاده در باغ

وصلي که در آن نه يار يار است
بر عاشق ازان هزار بار است