هفت اورنگ جامي

با محمل او مقابل افتاد
زان جا هوسيش در دل افتاد

چون بود ز چاره راي او سست
در چاره گري ميانچيي جست

هر چيز طلب کني بيارم
در پاي تو ريزم آنچه دارم

با او ز دگر کسان يگانه
اين راز نهاد در ميانه

مجنون چو ازين خبر برد بوي
در آرزوي دگر کند روي

ما هم برهيم در ميانه
از گفت و شنيد اين فسانه

دادند به خواستگار پيغام
تا در پي اين غرض زند گام

شد خوش کش ازان حواله بهر است
غافل که در آن نهان چه زهر است

ليلي به هزار عز و تمکين
در مسند ناز يافت تسکين

آورد چو ماه در زمين رو
نگشاد گره ز طاق ابرو

چون گفتندي که ليلي آنجاست
در سايه آن گرفته ماء/واست

گفتا بيزم به هر زمين خاک
تا بو که بيابم آن در پاک

ور ني که گهر به خاک ديده ست
وان دانه در ز خاک چيده ست

تو ليلي گو چو در مکنون
واو بسته زبان ز نام مجنون

دامن چو نهاد در کف خار
تو نيز همش به خار بگذار

در يک موزه دو پا که ديده ست
يک خانه دو کدخدا که ديده ست

در خاک شده ز خون دل گل
گرديد چو مرغ نيم بسمل

کو آنکه به هم نشسته بوديم
در بر رخ باد بسته بوديم

زان پيش که در غمت بميرد
وز وصل تو بهره بر نگيرد

با وي همه وحش رام گشتند
در انس به وي تمام گشتند

در هر منزل که مي زنم گام
زان گام وصال او بود کام

امروز که نوبت وصال است
جانم ز فراق در وبال است

گفتا کاينها طعام من نيست
در خورد گلو و کام من نيست

در چاشتگهان طعامش اين بود
شب هم چو رسيد شامش اين بود

کردم به طلب همه جهان طي
در دستم ازو نه پاي ني پي