هفت اورنگ جامي

تا پي در پي شکار بيني
وانگه به فراغ دل نشيني

ز آوازه نکته هاي چون در
کرد انجمن زمانه را پر

از موي به فرق چتر شاهي
وز تن چو خليفه در سياهي

در کوه و کمر کمر فکندم
تا بهر کسي کمر نبندم

در پيچش مار مهره مي سفت
از گوهر اشک خويش و مي گفت

در مذهب آن که نکته دان است
اين بند گران جزاي آنست

از گفت و شنيد لب فرو بست
در زاويه اي خموش بنشست

هر بيت ازان چو خانه پر
زاشک چو گهر سرشک چون در

هر کوه گران در آن تنوره
ريزان از هم چو سنگ نوره

هر چشمه به کوه در خروشان
سنگين ديگي پر آب خوشان

بيچاره پلنگ از تف و تاب
در پاي درخت سايه ناياب

مجنون رميده در چنين روز
انگشت شده ز بس تف و سوز

پرسيد در آن ميان ز خيلي
گفتا ليلي و آل ليلي

گفتي که چه حاجتش به محمل
اين بس که مرا نشسته در دل

گردم فارغ ز هوش و تمييز
در پرتو آن چو ذره ناچيز

وز روي چو زر به زر گرفتي
وز هر مژه در گهر گرفتي

گر يار به وصل در نسازد
با او به خيال عشق بازد

جامي بنگر که در چه کاري
وز دوست به دست خود چه داري

چون پي به حريم خانه آورد
رو در ره آن يگانه آورد

ليلي به طواف خانه در گرد
مجنون ز قفاش سينه پر درد

آن تيغ به دست در منا تيز
وين بانگ زده که خون من ريز

آن راند به سوز و درد محمل
وين ماند ز گريه پاي در گل

زان شد محمل چو نافه پر مشک
وين را در تن چو نافه خون خشک

آن تشنه لبم که در بيابان
هر سو شدم آبجو شتابان

ترسيد کزان گروه بي باک
در همرهيش به جان فتد چاک