هفت اورنگ جامي

از حلقه غم در آن تک و دو
مي جست ز حلقه اش برون شو

آن گه ز دو ديده خون دل ريخت
در دامن ستر کعبه آويخت

در محمل لطف و هودج ناز
آورد به کوي ليلي اش باز

هر چند که چرخ پرده دار است
در پرده دري ستيزه کار است

چشمش چو دهان به جز يکي نه
در دجالي او شکي نه

زان صورت زشت و شکل هايل
فالي بدش اوفتاد در دل

عاشق که بود ز خويش رسته
بر خود در آرزو ببسته

يک شب به هم آن دو پاکدامان
در کشور عشق نيکنامان

بگذشت بر در آن شکسته حالان
با هم ز درون خسته نالان

چيزي که بود ز سرکه يا مي
در کوزه همان تراود از وي

او کيست که گاه صبح و گه شام
در طوف حريم من زند گام

در رهگذر وي از ستيزه
محکم بندي ز تيغ و نيزه

مجنون چو ازين حديث جانسوز
آگاهي يافت هم در آن روز

شد عرصه دهر تنگ بر وي
زد غصه هجر چنگ در وي

در باديه تشنه جان غمناک
مالد لب خود به ريگ نمناک

بي آب فتاده در تب و تاب
جويد از ريگ تري آب

لعلش به عتاب خنده آميز
در کام که مي کند شکرريز

کاي سفله ناکس اين چه سستي ست
در کار من اين چه نادرستي ست

در خانه خود چرا دهي راه
گر بار دگر درين گذرگاه

بيچاره چو آن عتاب بشنيد
بر خويش چو ني در آب لرزيد

ديگر ره خانه ام مپيماي
در ساحت خيمه ام منه پاي

ليلي به تو در مقام ياريست
ليکن پدرش به کين گذاريست

در کوي تو رو به ليلي ام بود
زين روي بسي تسلي ام بود

از کوي تو رخت بستم اينک
در ورطه خون نشستم اينک

اين نکته بگفت و شد شتابان
وحشت زده روي در بيابان