هفت اورنگ جامي

چون قيس سحر ز ره رسيدي
سر در ره ناقه اش کشيدي

در وصل چو قيس جهد او ديد
وين عهد وفا به عهد بشنيد

چون قوم وي اين صفت بديدند
در طعنه وي زبان کشيدند

آن يار چو ديد حال او را
در عشق و وفا کمال او را

کاي جان پدر چه حال داري
رو بهر چه در وبال داري

هر کس که نه راه عشق ورزد
در مذهب من جوي نيرزد

از نسبت آب و گل بريده
در روضه جان و دل چريده

دانست که کار قيس سخت است
در سيل بلا فتاده رخت است

خرد است و زو سفر نيايد
وز عهده آن به در نيايد

گفت اي ز تو بخت من خجسته
در ديده چو مردمم نشسته

ور سوي برون شوي خرامان
در پاي تو سر نهد چو دامان

در پرده يکي نگار دارد
کز مه به جمال عار دارد

من بار خود افکنم ز گردن
در بار کسان چرا دهم تن

بر بي بدل ار بدل گزينم
جز در دل و دين خلل نبينم

در دل شرري که داشت بنشست
با تو نظري که داشت بربست

تو نيز نظر ازو فروبند
ياري بگزين و دل در او بند

چون با دگريت دل خوش افتد
غم نيست که در من آتش افتد

پاکم ز گناه پيچ در پيچ
عشق است گناه من دگر هيچ

چون اين در ناب گشت سفته
وين غنچه درد دل شکفته

در خون دل از مژه قلم زد
بر پاره کاغذي رقم زد

ليلي و ز حسن ناز بر ناز
مجنون و ز عشق راز در راز

بر من باشد که بندم احرام
زين در به طواف حج اسلام

شرط است وفا به عهد کردن
در پاس عهود جهد کردن

مجنون که وفا به عهد مي کرد
در رفتن کعبه جهد مي کرد

چون کعبه روان ز بعد ميقات
لبيک زنان شدي در اوقات