هفت اورنگ جامي

داغي که مراست در دل از وي
رنجي که مراست حاصل از وي

در دل غم آنکه شب چه زايد
چون روز شود چه رو نمايد

در خيمه چو سايه چون نه ره داشت
از دور زمام خود نگه داشت

کاي قبله نور و حجله حور
در سايه ات آفتاب مستور

در پيچش کار من چه کوشي
وز من رخ يار من چه پوشي

من از غمش اينچنين در آتش
او خرم و شادکام و دلخوش

قيس ار چه نشد بلند آواز
در خيمه شيد ليلي آن راز

دردي که تو را نشسته در دل
يا کرده به سينه تو منزل

قيس و سخنان خنده انگيز
ليلي و ز خنده در شکر ريز

آن بر سر صدر ناز بنشست
وين در صف عاشقي کمر بست

چون مي که نخست جز خوشي نيست
يک ذره در او مشوشي نيست

مي رفت چو باد تيز در دشت
چون آب ستاده باز مي گشت

شد در ره او به فرق پويان
با خويشتن اين سرود گويان

از عشوه کشيده زلف بر رو
وز ناز فکند چين در ابرو

با هر که نه قيس خنده آميز
با هر که نه قيس در شکر ريز

رو در همه بود و پشت با او
خوش با همه و درشت با او

شد در رخ او ز لطف خندان
گفت اي شه خيل دردمندان

ما هر دو دو يار مهربانيم
وز زخمه عشق در فغانيم

چين در ابرو اگر فکندم
تا ظن نبري که کين پسندم

بر خاک چو سايه بي خود افتاد
در سايه آن سهي قد افتاد

وآخر در لطف باز کردي
صد عشوه و ناز ساز کردي

ني در شب غم اميدي او را
ني از لب کس نويدي او را

ليلي چو کمر به عهد دربست
در مهد وفا به عهد بنشست

در پيش رهي گرفت باريک
مي کرد کران ز دور و نزديک

بنهاد به طوق يار گردن
در چيد ز دست غير دامن