هفت اورنگ جامي

زين عشق کسي که بي نصيب است
در انجمن جهان غريب است

هر چند که پيش ازين دو استاد
در ملک سخن بلند بنياد

آن کنده ز نظم نقش در سنگ
وين داده به حسن صنعتش رنگ

ساقي بده آن مي چو خورشيد
در جام جهان نماي جمشيد

در پنجه مرگ روبهي کرد
قالب به مصاف او تهي کرد

شد در کف عجز نرم چون موم
جان داد ز ملک و مال محروم

بر دست بود بلي ده انگشت
در قوت حمله جمله يک پشت

نه در جگرش ز عشق تابي
نه بر مژه اش ز شوق آبي

غافل که چه بر سرش نوشتند
در آب و گلش چه تخم کشتند

شاخي کش از آب و خاک خيزد
در دامن او چه ميوه ريزد

هر لحظه کند به ياري آهنگ
در دامن دلبري زند چنگ

گر در همه جا به جان خريدار
تا خود به کجا شود گرفتار

از گردن و موي او مثالي
طالع شده در شفق هلالي

ماهي نه که روشن آفتابي
در هر دل ازو فتاده تابي

دستوري چون به سوي او راند
در ساحت او شتر بخواباند

دزديده به روي او نظر کرد
در جان وي آن نظر اثر کرد

خندان خندان شکر شکن شد
با او به کرشمه در سخن شد

کاي دل کم يار بي وفا گير
در زاويه فراغ جاگير

آن کس که چو گل دو روي باشد
در وي ز وفا چه بوي باشد

مي راند در آرزوي ليلي
تا سر برزد به کوي ليلي

آهو چشمي که گويي آهو
چشمش به نظاره دوخت در رو

آن ناقه به جاي خويشتن راند
وين پاي شکسته در وطن ماند

گويي که ز بسترش به هر بار
در پهلو همي خليد صد خار

ور بنشستي سر به زانو
آورده در آن دو آينه رو

بر دور افق کشيده خود را
در کام گرفته نيک و بد را