هفت اورنگ جامي

پاکي ز توهم دويي تو
در حکم خرد همين تويي تو

از کيسه غنچه بند فرساي
در کاسه لاله مشک تر ساي

مهر کهن مرا نوي ده
در خواهش خود دلي قوي ده

خاري که شکست در دل من
روزي که برآيد از گل من

خواهم که کند به سويت آهنگ
در دامن رحمتت زند چنگ

هر جا به اثر نظر گمارند
زان پي به در مؤثر آرند

در خط چو قلم فرو نمانند
زان قصه خط نويس خوانند

از هر چه بود به ملک امکان
در جلوه گري ز جسم تا جان

صد سلسله در ميان نهد پاي
ليکن همه منتهي به يک جاي

در دايره کين خطوط پيداست
هر يک به محيط مي رود راست

در گردش اين بلند کردار
بين اين همه نقش هاي پرگار

هر مرغ سخن که در ترانه ست
توحيد سراي آن يگانه ست

آن به که ز عنف پاک باشيم
در راه وفاش خاک باشيم

نقد دل و جان به او سپاريم
خود در دو جهان جز او که داريم

از پاي شتر نشانه در راه
مهر است يکي و ديگري ماه

ملکت خاتم نهاده در مشت
کردي تو ز کبريا بر آن پشت

مهر تو به جانش مهر کن بود
در ديوان تو مهر زن بود

او در صف وحش و موقف طير
محتاج به هدهد سبا سير

زان در که برآيد از تو کاري
بر ما بگشاي خشتواري

دل کنج نوال توست ما را
سر در ره آل توست ما را

رانش ز نشان داغ ساده
با داغ تو در بهشت زاده

ملکي ديدي در او مکان ني
تمييز زمين و آسمان ني

گشتي همه ديده پاي تا فرق
در پرتو نور او شدي غرق

چون صبح ازل ز عشق دم زد
عشق آتش شوق در قلم زد

مغناطيسي که طبع سنگ است
در آهن سخت کرده چنگ است