هفت اورنگ جامي

مکن در ميان دست خود را گرو
به چيزي که گويند بگذار و رو

بود آن تو هر چه دادي ز دست
که در وجه فردات خواهد نشست

بيا ساقيا باده در جام کن
به رندان لب تشنه انعام کن

در او زيرکي عمر جاويد يافت
که زنده ازو اميد تافت

ز بس ظلمت و دود بر هم نشست
در صبح بر روي خورشيد بست

چو يکچند بوديم اينجا مقيم
فتاديم در دام اميد و بيم

نه در سايه اش خفته اي خواب کرد
نه از قطره اش تشنه اي آب خورد

چو در زندگي رنج بر وي گماشت
پس از مرگ کي خواهدش سود داشت

ز رشح دل و ديده در خون نشست
ز سر منزل صبر بيرون نشست

به زخم طپانچه در آن داوري
سمن را دهد رنگ نيلوفري

نهفتند دلها پر اندوه و رنج
در اسکندريه به خاکش چو گنج

چو در پرده کردند با او خطاب
ز پرده شنيدند نيکو جواب

چو مردان در آن ره نهادي قدم
نکردي ز فرموده اش هيچ کم

که در مرگ فرزانه فرزند خويش
نگشتي ز حکم خداوند خويش

ز جان تو نور يقين سرزده ست
دلت خيمه در ملک ديگر زده ست

تسلي کسي را دهد حق شناس
که در حق يزدان بود ناسپاس

چه زيرک بود هر که زين درد سخت
کشد بر در صبر و آرام رخت

نه تلخ از جزع گردد امروز و شور
نه از مزد ماند در آينده دور

بحمدالله اي آگه از خوب و زشت
که باشد تو را آگهي در سرشت

بدين دايره هر که پا در نهد
چو دورش به آخر رسد سر نهد

چو بر صيد خنجر زني در شکار
ز اول بود جنبش آخر قرار

که بيند در آغاز انجام خويش
برون ننهد از حکم آن گام خويش

شکيبي که انجام هر ماتم است
مر او را در آغاز آن همدم است

چو آن در پس ستر عصمت مقيم
شنيد آنچه بشنيد از هر حکيم

بر ايشان در معذرت باز کرد
به پرده درون اين نوا ساز کرد