هفت اورنگ جامي

کسي کو نيارد که در عمر خويش
کند لحظه اي بلکه کم نيز بيش

ولي نبودم زين تن عور باک
چو در ستر حکمت بود جان پاک

به هر در فرو برده گوري مغاک
که بيننده را زان شدي سينه چاک

بگفتا ز اول که در وقت زيست
فرو بردن گور از بهر چيست

بگفتند از بهر آن کنده ايم
که تا در فضاي جهان زنده ايم

بگفتند در شهر ما نيست دزد
که از کسب دزدي خورد دستمزد

رسد بي نزاع آنچه باشد کفاف
ازان در غلاف است تيغ خلاف

پي دفع ظلم است گفتند شاه
ز ظلم اين ولايت بود در پناه

بگفتند نايد در طبع کريم
حريصي نمودن پي زر و سيم

بگفتند بيگاه و گاهي که هست
در آمرزشيم از گناهي که هست

ازين پيش در شهر ما يک دو کس
بپريدشان مرغ جان از قفس

ز هم ديدم آن هر دو را ريخته
به هم استخوان ها در آميخته

بن غار منزلگه اژدهاست
که از بيم مردم در او کرده جاست

فريب است از مرغ در دام اسير
زدن مرغ بگشاده پر را صفير

مغني چو بندد در آهنگ فقر
ز پشمينه ابريشم چنگ فقر

در آن روشني خلق جمع آمدند
چو پروانگان سوي شمع آمدند

قوي پيکري ديد بس باشکوه
زده دست ها در کمرگاه کوه

ازان دست ها در کمر دارمش
که جنبيدن از جاي نگذارمش

به هر بقعه در عالم آب و گل
ازين کوه يک رگ بود متصل

سکندر بدو گفت کاي سرفراز
که باشد به رويت در فيض باز

درين راه مپسندم از واپسان
به من زين در باز فيضي رسان

بگو نکته اي چند داناپسند
که در دين و دنيا بود سودمند

چو شب در رسد ياد فردا مکن
به دل فکر بيهوده را جا مکن

به اسباب گيتي مکن خرمي
که بسيار او راست رو در کمي

غضب را بر آتش زن از حلم آب
مکن در بد و نيک گيتي شتاب