هفت اورنگ جامي

وصيت چنين کرد کان در پاک
ز فر سکندر شود تابناک

بدو گفت کس کين ملالت ز چيست
ازو بهترت در جهان جفت کيست

ز سوداي عشقش در افتم ز پاي
شود بر سرم شاه فرمانرواي

خليفه که سلطان آفاق بود
به فرماندهي در جهان طاق بود

نشايد که در پيش اين عشوه ساز
درآيم به زانوي عجز و نياز

که رندان آزاده را در نکاح
نباشد به جز دختر رز مباح

دو صد حيله در خاطر آويزدش
که تا از دل آن بار برخيزدش

ز ناگه سليمي ز تدبير پاک
نهد پا در آن تنگناي هلاک

بشو دست اميد از خيرشان
که در وادي شر بود سيرشان

زن از زن چو در مشورت يافت کام
گرفت افعيي ز افعيي زهر وام

ز زهر مکرر حذر کن حذر
وگر نه ز جان و جهان در گذر

ز تاب کفش رشته خيط الشعاع
ز آواز چرخش فلک در سماع

چنين زن نيابي به جز در خيال
وگر زانکه يابي به فرض محال

که تا خازنش راه احسان سپرد
هزاران درم در کنارش شمرد

به هر کس که بخشش کني اينقدر
کجا آيدش اينقدر در نظر

وز آن پس بگفتا که کارآگهان
منادي کنند اين سخن در جهان

همانا نهان نکته اي خواسته ست
که در چشمش آن را بياراسته ست

حکيمان که در لشکر خويش داشت
کز ايشان دل حکمت انديش داشت

همان به که کوس قناعت زند
در رستگاري و طاعت زند

بگفت آن که رو در هدايت بود
نصيحت همينش کفايت بود

وز آن پس به خاقان در صلح کوفت
ز راهش غبار خصومت بروفت

جهان پادشاها در انصاف کوش
ز جام عدالت مي صاف نوش

نه زانسان که در ري شوي جايگير
به نفرينت از روم خيزد نفير

شد از دست ظلم تو کشور خراب
به ملک دگر پا مکن در رکاب

به عدل آر رو تا که عادل شوند
همه با تو در عدل يکدل شوند