هفت اورنگ جامي

ربود از کف بحر مشتي درم
نهان ساخت در غله دان عدم

ز نقشي که در خاطر آورده است
بسي صورت نادر آورده است

يقين شد که عشقش ره دل زده ست
قدم در ره سخت مشکل زده ست

در آن نکته از وي بياني نيافت
وز آن راز با وي نشاني نيافت

چو شهزاده را چشم بر وي فتاد
تو گويي مگر شعله در ني فتاد

بدانست بقراط کان مهوش است
که شهزاده زو سينه در آتش است

ز خورشيدرويي در آفاق طلق
فتاده ست همچون مه اندر محاق

چه خوش گفت کاي مانده در تاب و پيچ
قناعت کن از خوان گيتي به هيچ

مرو روي در شغل شر چون خسان
وگر خير باشد به غايت رسان

برآور به کار نکو در جهان
به عرض زمين نام و طول زمان

نترسد ز مرگ آن که تسليم اوست
اگر تلخيي هست در بيم اوست

به يونان حکيمي فلاطون محل
که در علم حکمت نبودش بدل

بيا ساقيا در ده آن جام خاص
که سازد مرا يکدم از من خلاص

بيا مطربا در ني افکن خروش
که باشد خروشش پيام سروش

چنان پاک کامد بدو باز ده
رهش در سرا پرده راز ده

مزي ناخوش و خوش ز نابود و بود
طريق وسط ورز در بخل و جود

هر آن کس که در دوستي راست نيست
بدو دشمني جز کم و کاست نيست

چو در عقل و دين نيستش روشني
حذر کن که با وي کني دشمني

بکن آنچه بايد وگر في المثل
در ارکان جاهت فتد صد خلل

مخور غم که فردا چه پيش آيدت
در زرق بر رو که بگشايدت

زهي طفل نادان که در دست نان
بود بهر نان دگر خون فشان

بمانم ز بي توشگي سر به زير
نه در دست من نان و ني معده سير

نه زر ده به گستاخ فاجر نه زور
مددگاري او مکن در فجور

به بحر اندرون به گهر ريختن
که در کيسه سفله زر ريختن

چو برنا نواي سخن ساز کرد
در گفت و گو پيش او باز کرد