هفت اورنگ جامي

نه چو آن چشمه گل آلوده
که در او قعر آب ننموده

وان معزي که خاص سنجر بود
در فصاحت زبان چو خنجر بود

انوري هم چو مدح سنجر گفت
وين گرانمايه در به وصفش سفت

بحر شد خشک و کان به زلزله ريخت
وان در از رشته بقا نگسيخت

به ز سعد و سراي و ايوانش
ذکر سعديست در گلستانش

در اداي حقوق خدمت شاه
ننشستي ز پاي بيگه و گاه

نقد جان در ره نياز نهاد
چشم بر طلعت اياز گشاد

ريخت چندان در و زر و گوهر
بهر فرمان شنيدنش بر سر

گفت شاها به باغ ملک تو در
هست سروي اياز تازه و تر

آن دهاني که ريخت بر وي در
ساختش از سه باره گوهر پر

رفت آن عقد گوهرش ز دهان
ماند اين سفته در به گوش جهان

آنچه باقي اگر چه خاک در است
به ز فاني اگر چه گنج زر است

زان همه زر که عاري از همه عيب
بارها ريختم تو را در جيب

همتش دست در خداي زده
بر همه خلق پشت پاي زده

داده بود از هواي گوناگون
کرد در يک تغاره جمع اکنون

کار فرخنده گشته از فرهنگ
کارگر را در او چه تهمت ننگ

کار کايد ز کارخانه خير
در دو عالم بود نشانه خير

مخلصي را به تنگناي خمول
بسته بر خود در خروج و دخول

تا بود در زمانه گفت و شنفت
تا بود قول آشکار و نهفت

ز آغاز اين نامه تا ختم کار
گر آرد يکي نامجو در شمار

بهشت است منزلگه زيرکي
که کوشد در احصاي صد کم يکي

بود در رهت سبحه خواني سپهر
که گردد از مهره سان ماه و مهر

ز توست آب با آتش آميخته
ز تو خاک در باد آويخته

وز آنست در آدمي دين و داد
ز دانش به هر کار بند و گشاد

تويي کز تو کس را نباشد گزير
در افتادگي ها تويي دستگير