هفت اورنگ جامي

روز ديگر چنين رسيد خبر
که نيارد شناخت بام از در

در سيم روز آمد از وي خط
که به عدلم نشسته بر لب شط

به وزيري کسي بود در خور
کز همه بعد شه بود برتر

مي کشد بار خلق بر در شاه
مي شودشان ز ظلم شاه پناه

مال او نيز باد روز به روز
در فزايش ز دولت فيروز

تو هم آخر ز جنس آدميي
با ملک در مقام محرميي

پيش ازان دم که همچو سگ ميري
در ره ظلم تيز تگ ميري

آن به هر دولتش نويد آرد
وين خلل در ره اميد آرد

زان کز آسيبشان فتد به مثل
در همه کار و بار خلق خلل

بود در دولت نظام الملک
آن فلک بحر فضل او را فلک

پشت او چون کمان به قبضه شيب
متصل در کمانش سهم الغيب

ضعف پيري بر او چو زور آورد
روي در عالم سرور آورد

خواست روزي ز خواجه اذن و نهاد
در نشاپور روي از بغداد

کيست حارس طبيب روشن راي
سوده در راه کسب حکمت پاي

برده در علم محنت تحصيل
کرده آن را ز آزمون تکميل

نه در ابروش چين ز سنگدلي
نه گره بر جبين ز تنگدلي

دست او در سبب چو اهل حجاب
دل او با مسبب الاسباب

بس دقايق در او که پيش آيد
که به درس و کتاب نگشايد

غرقه شد زان خجالت اندر خوي
خلط بگداخت در مفاصل وي

در طبيبي چو نيک ماهر بود
پيش او سر کار ظاهر بود

بود در عهد بوعلي سينا
آن به کنه اصول طب بينا

بانگ مي زد که کم بود در ده
هيچ گاوي به سان من فربه

که رسد بهر کشتنت به شتاب
شنه در دست خواجه قصاب

آمد و خفت در ميان سراي
که منم گاو هان و هان پيش آي

مي شود قدر مرغ ازو روشن
که به گلخن در است يا گلشن