هفت اورنگ جامي

خشم آن بر سر زبان باشد
خشم اين در گزند جان باشد

به سفه در شدن به کار که چه
دادن از دست اختيار که چه

گر ببخشم سزايش از تقصير
چند روزي در آن کنم تأخير

تا چو در کشتنم بر آري تيغ
کس نگويد به کشورت که دريغ

گر چه يک مرد در زمانه نماند
وز جوانمرد جز فسانه نماند

زد حکيمي به حکم جود قدم
ريخت در جيب زن هزار درم

گفت هر جا که سايلي زد بانگ
رفت در کار سايلان يک دانگ

وانچه از بهر خود نهادستي
جاي در جيب و کيسه دادستي

قامت کوژ و کوزه اي در دست
چون وي از روزگار ديده شکست

سنجر بن ملکشه آن شه راد
که در جود بر زمانه گشاد

گفت او بود همچو ابر بهار
بر جهان در فشان و گوهر بار

خانه اي از زمردين سقلاط
چون چمن در بهار سبز بساط

به حيل بر در بخيل مرو
به عزيزي او ذليل مشو

هيچ ناديده اي که مهره يشم
لعل و گوهر نموديش در چشم

بخل کردي به باد در قولنج
گر چه جانش برآمدي زان رنج

داشت ميراث بنده اي ز پدر
بسته در خدمتش چو مور کمر

گفت کو را شکست خواني هست
در فراخي بسي کم از کف دست

مگس از آش او شود محروم
گر نهد پشه اي در آن خرطوم

بعد ازان سوي جامه اش نگريست
گفت در جامه چاکت اين همه چيست

خانه کعبه را کنند گرو
چند روز اوفتند در تگ و دو

تا به آن جست و جوي پي در پي
سوزني عاريت کنند از وي

شاه را چاره نيست از دو نفر
تا زيد در جهان به دولت و فر

گر بلغزد شکسته اي را پاي
در ره دين ز نفس بدفرماي

در همه رازها بود محرم
بر همه ريش ها بود مرهم

در پي گام ها چه صبح و چه شام
به شريعت روي همي زد گام