هفت اورنگ جامي

بيوگان در فغان ز ميوه بري
تو گشاده دهان به ميوه خوري

کردش از عدل و جود خود خوشنود
در جهان تا که بود ازان خوش بود

تا در آن تنگناي حادثه زاي
رفت از دست بيزباني پاي

نامش از عدل چون مکمل شد
کسر در وي به فتح مبدل شد

روزي از شهر کرد عزم شکار
در رهش بر دهي فتاد گذار

کز در خانه چون به بام رسد
کي کس از کشتنش به کام رسد

آتش افتاد چون در آن خرمن
شد جهان از فروغ آن روشن

ظلمت ظلم از جهان برخاست
جان ظالم فتاد در کم و کاست

رقص را در درونه جاي دهم
بر بساط نشاط پاي نهم

گوشم از بهر آن بود در کار
که اگر بر کسي رسد آزار

بر در بارگاه يا سر راه
داد خواهد ز من به ناله و آه

دلش از شاهدان ساده عذار
در تمناي بوس و ذوق کنار

هر کجا يافتي سخنگويي
که در او بودي از خرد بويي

هيچ عيبي نماندي و هنري
که نجستي در او ازان خبري

هر چه باشد نکو در آن کوشد
کش نبخشد به مفت و نفروشد

شه چو بر گوشش آن نفس بگذشت
در دل خويش ازان هوس بگذشت

يافت در دل به سوي او ميلي
بلکه بر کشت عاقبت سيلي

زورقي چون هلال از زر ناب
جمع در وي نشاط را اسباب

پيش شاه و کنيزک آوردند
ماه و خور در هلال جا کردند

شد ز صدقي که بود در طلبش
به اجابت قرين دعاي شبش

افتد از عشق ملک در کم و کاست
عشق و شاهي به هم نيايد راست

اصل آن در دلت فروخته است
که ازان خرمن تو سوخته است

هر که را از خرد مدد باشد
کي در آن تن دهد که دد باشد

آن نه چشم است غيرت دين است
وز در آفرين و تحسين است

از دلش چون غضب زبانه زدي
شعله در خرمن زمانه زدي