هفت اورنگ جامي

رمه ماييم و او شبان رمه
در بد و نيک پاسبان همه

بنگر آن اژدها که چون هر دم
درکشد عمر مدبري در دم

چون نهد سر به خواب خوش خرگوش
گيردش سگ به مهر در آغوش

خواهم از جود او سخن رانم
چون کفش در و گوهر افشانم

هر چه داني سعادت دو سراي
در توفيق آن بر او بگشاي

عدل را رو به چرخ والا کن
ظلم را در چه عدم جا کن

روي در قبله نجات آور
پي به سر چشمه حيات آور

هر چه جز شرع و دين به هم بر زن
دست در دامن پيمبر زن

کجروان روي در ره تو نهند
وز کجي همچو راستان برهند

در دل خويشتن شمرد آن را
به امين خرد سپرد آن را

روز ديگر که بازگشت از راه
در همان شاخسار کرد نگاه

ناگهان آلت زراعت او
بر زمين شد فرو در آن تک و پو

گفت بود اين به دور آن سلطان
که دو صاحب خرد در آن دوران

ور جهد از زبان او شرري
که چو آتش کند در او اثري

ور نريزد بر آتش او آب
زان افتد روز حشر در تب و تاب

گرگ چون در رمه روان باشد
جرم بر دامن شبان باشد

گر فتد از تو شاخي در کم و کاست
بجهد شاخ ديگر از چپ و راست

تيغ از ظالمان مدار دريغ
عدل را دار در حمايت تيغ

از تظلم زبان چو خنجر کرد
روي در رهگذار سنجر کرد

خفته در خانه ام سه چار يتيم
دلشان بهر نيم نان به دو نيم

يک دو بيدادگر ز لشکر تو
در ره عدل و ظلم ياور تو

اين چه شاهي و مملکتداريست
در دل خلق تخم غم کاريست

به يک امروزت اين سرور که چه
در سر اين نخوت و غرور که چه

خلقي از تاب مهر بي مايه
با صد افسردگي در آن سايه

مانده در باغ ظلم بيوه زنان
مضطر از دست ظلم ميوه کنان