هفت اورنگ جامي

پير مسکين چو آن طرف نگريست
تا ببيند که در برابر کيست

کان که ما را به عشق نام برد
در رخ ديگري چرا نگرد

روزي اين درد از دلش زد سر
به مناجات گفت در منبر

جلوه گر در بلند و پست تويي
قصه کوتاه هر چه هست تويي

از تو با خلق لافها زده ام
در چندين گزافها زده ام

تا به اکنون که کردي از تگ و پوي
زرد رو در ديار فرقت روي

بس بيابان ژرف پي در پي
که به يک قرص گرم کردي طي

بلکه از بهر آنکه تا پيوست
جز عصايي نباشدم در دست

به همه کويها درآرم سر
يک به يک خانه را بکوبم در

دست بگسل ز نقل و باده و جام
ياد کن زان که ريزدت در کام

چشم ها گرد و چشمخانه مغاک
گردکان در کوي فتاده ز خاک

مرد دانا به هر چه در نگرد
عيب بگذارد و هنر نگرد

مگس شهد چون رود در باغ
دارد از غير طيبات فراغ

عيب پوشند و در هنر نگرند
گل و ريحان طيبات خورند

هر دو فارغ نشسته بر يک شاخ
در زبان آوري به هم گستاخ

بر سر خاک در شتاب شدند
لنگ لنگان به سوي آب شدند

هر که در زي پاک کيشان است
به حديث نبي از ايشان است

ماتم غرق را چو زد جبريل
جامه عمر قبطيان در نيل

بود در دل چنان که اين دفتر
نبود از نصف اولين کمتر

تخم کشتي در آبياري کوش
دارش از تشنگي و خواري گوش

بعد ماهي که رنج راه کشيد
به در بارگاه شاه رسيد

ور رسد تاجري به شهر شما
در تردد ز لطف و قهر شما

تا در اين تگناي جانفرساي
کم نهد کس ز نرخ بيرون پاي

که ز منت کرم شود مفقود
در عداد ستم شود معدود

شاه ازو آن شگفت را دريافت
پرده در رفع آن شگفت شکافت