هفت اورنگ جامي

مهر تو کرده در دلم مسکن
دل من بر درت گرفته وطن

هول روز شمار در پيش است
واي آن کو نه آخر انديش است

تا به پيشين قدم بيفشردند
در طلب روز را به سر بردند

نام ريا چو آمدش در گوش
از سرش عقل رفت و از دل هوش

هست رو در ثري ثريا را
پشت بر من چراست ريا را

گفت کو را بلايي افتاده ست
در کمند هوايي افتاده ست

معتمر گفت کاي جمال عرب
همه کار تو در کمال ادب

نرخ کالا ز حد چو در گذرد
رغبت از جان مشتري ببرد

بر ميان تيغ و در بغل نيزه
وز کمر کرده خنجر آويزه

غافل از گوشه اي کمين کردند
رو در آن قوم پاکدين کردند

شد چو شيران در آن مصاف دلير
گاه با نيزه گاه با شمشير

دوستان در خروش و گريه چو ميغ
که برفت از جهان عيينه دريغ

از حرير و کتان کفن کردند
در يکي قبرشان وطن کردند

چون به عبرت نگاه کرد در آن
ديد خطهاي سرخ و زرد بر آن

زان طرف بانگي آمدش در گوش
که همي گفت مرد برده فروش

تاجر اوصاف آن پري چو شنيد
در دلش آرزوي او جنبيد

اين صفت ها و حال هاي شريف
که در آنها کتب شده تصنيف

همه از بهر عشقبازي توست
که شوي در طريق عشق درست

تا درآورد عاقبت به شمار
از درم در بهاش بيست هزار

هم در آن وقت ها سري سقطي
آن سريع طريق حق نه بطي

بامدادان قدم به سير نهاد
روي در بقعه هاي خير نهاد

مانده در قيد اين جنون باشم
به که دانا و ذوفنون باشم

چون ازان بيهشي به هوش آمد
باز در نعره و خروش آمد

شيخ گفت اي ز عشق در تب و تاب
کيست معشوق تو بگوي جواب

بار ديگر به خويش باز آمد
در سخن هاي دلنواز آمد